Binnenkort wordt een vernieuwde versie van Vitralys gelanceerd. De belangrijkste verandering is een meer verfijnde berekening van gelaagd glas volgens de nieuwe EET-methode.

Tijdens de themasessie, die FAC op 15 september in samenwerking met inDUfed en de VGI Vlakglasgroep bij Buildwise organiseerde, lichtten Franky en Evelien Symoens van Polypane Glasindustrie toe wat er verandert en waarop gebruikers moeten letten.

Van praktijktabellen naar een gedetailleerde berekening

De berekening van glasdiktes heeft de afgelopen decennia een sterke evolutie doorgemaakt. In de jaren tachtig werd voornamelijk gewerkt met praktijktabellen. Vanaf de jaren negentig verschenen de eerste rekenmethodes in diverse WTCB-rapporten.

Sinds 2016 werd de berekening voor glasdiktes opgenomen in NBN S 23-002-2 en -3. Deze normen leggen de nationale parameters vast voor de berekeningsmethode uit NBN EN 16612. Tegelijkertijd werd ook de eerste versie van Vitralys gelanceerd. In 2020 werden de Belgische normen herzien, waarna ook Vitralys werd geactualiseerd.

Met de publicatie van NBN S 23-002-4 en -5 in 2025 wordt een volgende stap gezet. Deze normen introduceren de Enhanced Effective Thickness-methode, kortweg EET, voor de berekening van gelaagd glas. De methode vormt een aanvulling op NBN S 23-002-2 en de vernieuwde versie van Vitralys integreert deze methode voortaan ook in zijn berekeningen.

Van vereenvoudigd ω-model naar gedetailleerde EET-berekening

Gelaagd glas bevat een tussenlaag waarvan het gedrag niet alleen afhangt van het type tussenlaag,  maar ook van de concrete omgevings- en gebruiksomstandigheden. Die tussenlaag zorgt ervoor dat de afzonderlijke glasbladen onder belasting in zekere mate samenwerken door schuifspanningen tussen de glasbladen over te dragen.

Tot nu toe gebruikte Vitralys voor gelaagd glas de zogenoemde ω-methode, zoals gepubliceerd in NBN S 23-002-2. Daarbij wordt gewerkt met een vaste waarde voor de samenwerking tussen de glasbladen. Voor een standaard PVB bij kortstondige belastingen, zoals windbelasting, bedraagt deze waarde bijvoorbeeld 0,2, wat overeenkomt met een overdracht van 20% van de schuifspanningen. Deze methode vormt echter een sterk vereenvoudigde benadering van het werkelijke gedrag van de tussenlaag.

De EET-methode houdt daarentegen veel nauwkeuriger rekening met het visco-elastische gedrag van de tussenlaag. Deze methode werd ontwikkeld aan de Universiteit van Parma, als onderzoekswerk voor de recent gepubliceerde Eurocode 10 ‘Design of Glass Structures’. De berekening houdt onder meer rekening met:

• De geometrie van het glaspaneel;
• De randvoorwaarden;
• De aard van de belasting;
• De afschuifmodulus van de tussenlaag, die op haar beurt afhankelijk is van het type tussenlaag, de belastingsduur en de temperatuur.

  Deze afschuifmodulus wordt bepaald volgens de in 2025 herziene norm EN 16613, waarin testmethodiek en de rapportering van de afschuifmodulus gedetailleerd zijn vastgelegd.

De EET-methode werd inmiddels ook geïntegreerd in de nieuwe versie van Vitralys, wat resulteert in nauwkeurigere berekeningen en resultaten.

Een verfijnder maar niet automatisch lichter resultaat

De nieuwe methode kan in veel situaties leiden tot slankere glasopbouwen. Tijdens de presentatie werd dit geïllustreerd aan de hand van eenzelfde glaspaneel dat volgens de opeenvolgende rekenmethoden steeds nauwkeuriger en dunner kan worden gedimensioneerd. Dat betekent echter niet dat de EET-methode automatisch altijd dunner glas oplevert. Het resultaat blijft afhankelijk van de volledige configuratie, de belastingen en de gekozen uitgangspunten.